Ишон дар ташриҳи қудрати инсонсозӣ ва тамадунсозии Ислом ба вижагиҳои Арабистони қабл аз Беъсат аз ҷумла инҳитот ва фасоди ахлоқӣ, ҷоҳилияти фарогир, шақовати зулм, зургӯӣ, такаббур, таъасуб, нодонӣ ва беадолатӣ ва табъизи амиқе ишора карданду гуфтанд: Паёмбар(с) бар асоси вайҳ ва барномаи илоҳӣ ва муттакӣ бар ақлу имон аз чунин мардуми ақабмонда ва мунҳаттӣ, инсонҳои бо шарофати мисолзаданӣ мисли “Абузар, Аммор ва Миқдод” тарбият кард ва ин зарфияти беназири Ислом, имрӯз ҳам метавонад таҳавулофарин бошад.
Раҳбари ҶИЭ бисёри аз ҷавомеи башарии имрӯз ба хусус ҷавомеи арабиро бо вуҷуди зоҳир ва адабиёти мутафовит бо даврони ҷоҳилият, гирифтори ҳамон фасодҳои амиқи ахлоқӣ, зулм ва беадолатӣ ва зургӯӣ ва истикбор донистанду гуфтанд: Ислом ва мусулмонони муъмин ва муътақид метавонанд дунёи имрӯзро аз сарошибии суқут ба дараи табоҳӣ ва фасод ба самти қуллаҳои салоҳу наҷот ва шарофат ва аз самти ҷаҳаннам ба сӯи бҳишт бибаранд, ба шарти онки бо имони амиқ ва умумӣ амал кунанд.
Оятуллоҳ Хоманаи бо истинод ба ояти шарифаи «وَ لا تَهِنوا وَ لا تَحزَنوا وَ اَنتُمُ الاَعلَونَ اِن کُنتُم مُؤمِنین» афзуданд: Шарти аслии тавоноии мусулмонон дар наҷоти башарият “имони Абузар” аст; албатта дар Ҷумҳурии Исломӣ ба сурати фардӣ дар миёни шаҳидони номдор ва ё ҳатто шаҳидони гумнон, инсонҳои Абузаргуна доштаем аммо муҳим ин аст, ки чунин имонӣ ҷомеаро фаро гирад.
Оятуллоҳ Хоманаӣ бо табрики муҳимтарин иди таърихри башар бе “миллати Эрон, уммати исломӣ ва ҳамаи озодихоҳони ҷаҳон” беъсати Паёмбари азимушаъни Исломро рӯзи тавалуди Қуръон, огоҳии башар аз барномаи илоҳӣ тарбияти инсони комил, шуруъи тамадуни исломӣ ва рӯзи барафрошта шудани парчами адл ва бародарӣ ва баробарӣ хонданд ва афзуданд: Албата дарки фазоили мабъас аз тавони амсоли мо фаротар аст ва бояд аз забони Амиралмуъминон(а) баён ва мутолиаи Наҳҷулбалоға дарк шавад.
Your Comment